Rozdział 3

Patrzyłam mu z przerażeniem w oczy . Dopiero po chwili , zorientowałam się jak bardzo bolą mnie ręce od jego uścisku. -Nie. -szepnęłam. - Kłamiesz ! - krzyknął. -Puść mnie ! - wyrywałam się. - Zadam Ci jeszcze raz te pytanie . - powiedział przez zaciśnięte zęby . - Czy to jest moja córka ? - spytał powoli. -A ja jeszcze raz powtórzę. - zaczęłam . - Puść mnie ! - krzyknęłam. Uścisnął mnie mocniej , a ja uderzyłam o ścianę plecami. Musisz być twarda. Patrzył mi głęboko w oczy. - Czemu kłamiesz ? - spytał zdenerwowany . -A ty czemu się pytasz jeśli doskonale wiesz ,że ona jest twoją córką! - krzyknęłam wkurzona i patrzyłam mu głęboko w oczy. Jego szczęka , była spięta. A uścisk , trochę się poluźnił . - Czy ona ... - zaczął . - Nie  wie . - odpowiedziałam spokojniej. - Możesz mnie puścić ?. - dodałam . Gdy oto zapytałam , puścił mnie. Ominęłam Go i zaczęłam iść po schodach . Weszłam cicho do mieszkania i skierowałam się od razu do łazienki . Oparłam sie o drzwi i przycisnęłam rękę do ust, aby nie było słychać mojego szlochu .
a
Pojedyncze łzy , leciały mi z oczu . -Betty , wszystko okey ? - Zendaya zapukała do drzwi . Szybko wytarłam łzy . - Tak , tak . - odezwałam się kłamiąc
Harry . 
-Hej . - uśmiechnąłem się do Zendaya . - Hej . - powitała mnie niepewnie. -Nie wpuścisz mnie ? - spytałem. -Harry nie wiem , czy to dobry pomysł . - stwierdziła , a ja oparłem się ręką o framugę drzwi .  -Wujek ! - pisnęła Cassie . -Hej . - wziąłem ją na ręce .Zza rogu wyszła Rose . Stała oparta , o ścianę , przyglądając się mi . -Przyszedłeś do nas ? - uśmiechnęła się do mnie . Spojrzałam na Zendaya. -Nie , musiałem tylko coś powiedzieć twojej mamie , a teraz muszę iść. - postawiłem ją na ziemię . - A przyjdziesz , jeszcze sie do nas pobawić ? Ze mną i z Rose ? - zapytała . -Jane . -popatrzyłem w stronę Rose , która uśmiechała się z dołeczkami na policzkach . 
Betty 
Gdy już się ogarnęłam , wyszłam z łazienki . -Betty ? - zwróciła się do mnie Zendaya . - Tak ? - spojrzałam w jej stronę. -Przepraszam , ja nie obmyśliłam tego do końca. -przeprosiła -To nie twoja wina. -rzekłam i uśmiechnęłam się . - Ja po prostu , chce wyjechać . - podeszłam bliżej jej , aby Rose , która może być w pobliżu nie usłyszała  . - Rozumiem. - odpowiedziała smutno . -Przepraszam , cię ,ze musisz cierpieć , przez mojego brata . -przeprosiła mnie . - To nie twoja wina .- odparła ponownie.- Ja nie powinnam Was tu ściągać . -złapała sie za czoło. -To nie twoja wina. -powtórzyłam . - Ile razy mam Ci to powtarzać ? - przyciągnęłam ją do siebie , a ona się zaśmiała .-Jak tylko urodzisz , przyjedziecie do Nas . - dodałam. - Oczywiście . -wtuliłyśmy się w siebie .

-Nie mamo nie! - krzyczała Rose , gdy pakowałam ubrania . - Kochanie , ale ja muszę wrócić do pracy . - kłamałam . - Ale przecież miałyśmy zostać dłużej ! - krzyczała. Zignorowałam ją i wkładałam ubrania do walizki . -Co ty robisz ? -spytałam , gdy Rose wyjmowała ciuchy . -Ja zostaje . -stwierdziła.- Nie baw się ze mną . - zagroziłam .- Wracamy do domu . - dodałam . - Nie ! - pisnęła skacząc .-Proszę wyjść z pokoju ! - rozkazałam pokazując ręką na drzwi . Łzy spływały jej po policzkach . -Wolałabym mieszkać z tatą , on na pewno by mi pozwolił tu zostać . - szepnęła i trzasnęła drzwiami. Wszystko przez pieprzonego Stylesa ! -Gdyby nie on . - szepnęłam . Nie byłoby Rose . Mówiła mi moja podświadomość. Usiadłam na materacu i złapałam się za włosy. Głęboko oddychałam.-Gdybyś mieszkała z ojcem , nie musiałybyśmy mieszkać w Londynie . - mówiłam do siebie.Po chwili wstałam i znów zaczęłam pakować ubrania. Gdy już skończyłam pakowanie , usiadłam na parapecie i wzięłam laptopa na kolana . Włączyłam go i weszłam na Skypa . Niestety Selena nie była dostępna .Zamknęłam ze złością urządzenie . Zaczęłam patrzeć na piękny widok , Los Angeles. Jednak nie mogę równać Londynu z LA . Tu było o wiele więcej słońca i uśmiechających się ludzi . Uśmiechnęłam się sama do siebie i zeszłam z parapetu .Wyszłam z pokoju. Powinnam przeprosić Rose . -Rose ! - zawołałam ją , ale nie usłyszałam odpowiedzi . Pewnie jest na mnie zła i teraz się chowa. Zendaya z Cassie siedziały przy stole. -O ciociu mogę już się pobawić z Rose ? - Cassie odłożyła kredki. -Ale , ona nie była teraz ze mną -odpowiedziałam. -Myślałam ,ze jest z tobą . - powiedziała zmartwiona Zendaya. -Rose ! - krzyknęłam chodząc z pokoju do pokoju . Odwróciłam sie i zobaczyłam ,ze nie mam jej butów . -Boże Zendaya , ona wyszła . - zły zaczęły mi spływać po policzkach . -Spokojnie , nie mogła uciec daleko. -uspakajała mnie Zendaya . Szybko założyłam buty. -Ubieraj sie szybko Cassie . - rozkazała Zendaya  . Wybiegłam z mieszkania , po czym szybko zbiegłam po schodach . Gdy wyszłam na podwórko , było ciemno . - Rose , gdzie ty jesteś. -kamień na moim sercu stawał sie coraz cieższy. Rozejrzałam się wokół , ale nigdzie jej nie widziałam. -Cassie , gdzie może być Rose ? - spytałam brunetki.- Może na placu zabaw . - zaproponowała . Zaczęłam szybko biec w strone placu zabaw . Miałam nadzieję ,że tam jest . 
Harry 
Nie wiem czemu wtedy tak zareagowałem . Powinienem być przy nich , juz w czasie ciąży. Powinienem słyszeć jej pierwsze słowa i widzieć pierwsze kroki . Kopnąłem śmietnik ze złości po czym krzyknąłem. Usłyszałem cichy szloch za sobą . Odwróciłem się i zobaczyłam małą dziewczynkę . Siedziała sama o tej porze na huśtawce i płakała. Podszedłem do niej . -Zgubiłaś się ? - spytałam ostrożnie , aby się nie wystraszyła. Lekko podskoczyła ze strachu . -Rose ? - spytałem zdziwiony. -Co się stało i dlaczego jesteś tutaj o tej porze ? - ukucnąłem koło niej. -Bo moja mama chce wyjechać do domu , a ja nie chce .- szlochała. -Nie płacz . - uspokajałem ją. Poczułem się winien. -Ona mnie ciągle okłamuje . -dodała . -Powiedziała ,ze musi wrócić do pracy . - mówiła . -A to nie prawda.- skończyła . Popatrzyłem na nią współczująco . Miała gęsią skórę od zimna . Zdjąłem z siebie bluzę i ją przykryłem. -Ona nic nie chce mi mówić.- powiedziała wycierając rączką łzy . Usiadłem na przeciwko niej na ziemi i przyglądałem sie jej .Jej roztrzepane włosy , lekko się kręciły . Oczy miała zielone , ale cała twarz przypominała mi Betty. -Wiesz co ? - zaczęła . - Tak ? - dopowiedziałem . -Ja myślę ,ze ona wie , gdzie jest tata , tylko nie chce mi powiedzieć . -przygryzłem wargę i zamknąłem mocno powieki. -On pozwoliłby mi tu zostać prawda ? - popatrzyła na mnie.-Może. -odparłem .  
-Mama , chyba mnie nie kocha . - rzekła . - Nie prawda . Ona cię kocha . - zaprzeczyłem szybko. -To dlaczego nie chce mi pozwolić , tu zostać ? - zapytała. -Może spotkała tu ją przykrość , i szybko chce wrócić do domu.-jej oczy były zaszklone . Rose zakryła swoimi małymi rączkami oczy i zaczęła płakać. -Nie płacz . - pocieszałem ją wstając. -Rose ! - usłyszałem za sobą doskonale znany mi głos . Odwróciłem się i zobaczyłem szybko biegnącą Betty w naszą stronę. Rose nawet nie podniosła głowy. -Poroszę nigdy mi tego nie rób. -Łzy znajdowały się na policzkach Betty jak i mojej córki. Betty przytulała Rose , ale bez odwzajemnienia . Popatrzyła na mnie z przerażeniem .- Nie -powiedziałem .-odparłem , od razu wiedząc o co jej chodzi. -Mamusiu , czy spotkała Cię tu jakaś przykrość ,że chcesz wrócić ? - spytała wycierając łzy . Betty przelotnie na mnie spojrzała. -Dlaczego tak sądzisz ? - Betty wytarła łzy Rose , wymuszając uśmiech. -Bo ty , nie chcesz już tu być. -odpowiedziała. - Dla ciebie mogę zostać . - głaskała ją po policzku. Rose popatrzyła na nią szczęśliwie . -A wiesz dla czego ? - zapytała. -Bo Cię kocham , i nie pozwolę Ci cierpieć. -Betty usiadła na huśtawkę , gdzie przed chwilą siedziała Rose i wzięła dziewczynkę na kolana , przytulając ją w klatkę piersiową. Spojrzała na mnie i posłała mi dziękujący uśmiech , który odwzajemniłem. Wszystko przez ciebie Styles ! Krzyczałem na siebie w myślach. Usiadłem na huśtawce , koło niej . Siedzieliśmy w ciszy. -Zasnęła . - powiedziała pod nosem Betty wstając . -Pomogę Ci . - powiedziałem . -Nie , nie trzeba... - zaczęła , ale spojrzałem na nią błagalnym spojrzeniem . -Odprowadzę was bezpiecznie do mieszkania Zendaya . - odparłem, a ona przytaknęła. -Mogę . - skierowałem ręce do Rose . Betty niepewnie pokiwała głową. Była taka lekka , jak piórko. Taka delikatna , jak jej mama. Popatrzyłem kątem oka , na Betty . Szła koło mnie , a jej policzki były trochę zarumienione. -Przepraszam ,że wtedy .. no ..wiesz ... - jąkałem się . - Że cię zostawiłem. - dokończyłem . Betty milczała. -Was. - poprawiłem się. Tak bardzo tęskniłem za nią. Nie zmieniła się od ostatniego , razu . Miała tylko troche podkrążone oczy. Ale nadal była piękna. Zanim się obejrzałem szedłem już po schodach. Betty odtworzyła mi drzwi i zaprowadziła do pokoju gościnnego. -Znalazłaś ... - usłyszałem Zendaya. Wiedziałem ,że stoi za mną . Położyłem delikatnie Rose na materacu i założyłem jej kosmyk włosów za ucho. Gdy wstałem Betty patrzyła na podłogę opierając się o zamknięte drzwi . -Dziękuję Ci . - podziękowała. -Ale .. - zacząłem szeptem . -Nie Harry. Gdyby Cię tam nie było, mogłoby coś się jej stać ...- na jej twarzy pojawił sie grymas. -Ktoś mógłby ją . - pociągnęła nosem . -Nie myśl już o tym.- poprosiłem . Nienawidziłem jak ktoś płakał. Chciałem podejść i ją przytulić , ale nie mogłem . Ona tego nie chciała. -Nie płacz proszę. -zbliżyłem się do niej. -Przepraszam . - wytarła łzy i wymusiła szybki uśmiech. - Zacznę , wam przysyłać alimenty. - powiedziałem siadając na krześle . -Nie. - pokręciła przecząco głową . Spojrzałem na nią pytająco . - Po prostu nas zostaw i o nas zapomnij. - to ukuło mnie w serce. -Ale .. - znów zacząłem . - Nie potrzebuje twoich pieniędzy. -przerwała i odtworzyła drzwi . - Chyba , już .. um .  powinieneś ..um . - jąkałą się .-Jasne . - odpowiedziałem wstając. Odwróciłem się , gdy dotknąłem klamki , przy wyjściu . -Czy ja .. mogę ..- mówiłem jąkając się .Czy mogę Cię przytulić !? Czy mogę Cię pocalować ?! -Prosić o wybaczenie. - zapytałem cicho . 
 a
Zaśmiała się kpiąco . -Żegnaj . - powiedziała i lekko wypchnęła mnie za drzwi .Chciała zamknąć , drzwi , ale jej przeszkodziłem i włożyłem nogę pomiędzy drzwi . -Porozmawiajmy. -byłem zły. -Nie mamy o czym.- rzekła spokojnie. - Do zobaczenia. - pożegnałem się z nią poważnie i znikłem z jej pola widzenia . 
Betty 
-Do zobaczenia. - powiedział i zniknął . Szybko zamknęłam drzwi na klucz. Zza rogu wyszła Zendaya . Popatrzyła na mnie i od razu mnie przytuliła . - Nie martw się wszystko Ci się jakoś ułoży. - masowała mnie po plecach.Oderwałam się od niej i wymusiłam uśmiech. Weszłam bez słowa , do pokoju i położyłam się na przeciwko Rose. Przygryzłam wargę , aby nie zacząć płakać. -Zostanę , tu tylko dla ciebie.-szepnęłam z uśmiechem i łzami . -Poradzimy sobie bez twojego tatusia , zobaczysz . -głaskałam ją delikatnie po policzku. 
Odtworzyłam , moje ciężkie powieki i wzięłam telefon . Wow już 11 ! -Zaspało się co ? - spojrzałam na spoconą Rose . Przyłożyłam swoją rękę do jej czoła , byla strasznie gorąca. - Rose ! - powiedziałam głośniej  . Lekko odtworzyła oczy. -Mamusiu , chce spać . Przykryjesz mnie , bo jest mi zimno. - powiedziała zamykając oczy . - Jesteś cała rozpalona .- mówiła i przykryłam ją kocem. Przeszły ją dreszcze. Szybko wstałam i wybiegłam z pokoju . -Zaspałyście . - usmiechneła się do mnie Zendaya. -Rose , ma gorączkę , dasz mi coś na jej zbicie ? - zapytałam. - Pewnie . - odparła i zaczęła szukać , czegoś w szafce . Wyjęła duży syrop i łyżkę . -Wez wodę . - rozkazała i wyszła z kuchni . Nalałam do szklanki wody i poszłam za nią .Usiadła na materacu . -Rose , kochanie . - budziła ją .Usiadłam po drugiej stronie i podniosłam jej głowę . Z grymasem odtworzyła oczy . - Ja nie chce. - marudziła.-Popijesz wodą . - uśmiechała się do niej Zendaya .Rose posłusznie usiadła i połknęła syrop , biorąc od razu łyka wody . - Ale się załatwiłaś. - powiedziałam a tak leniwie się uśmiechnęła i położyła się stać . - Za parę minut powinno przejść .- powiedziała Zendaya wstając. -Może przenieśmy ją do salonu , tam będziemy ją obserwować . - zaproponowała brunetka . Od razu się zgodziłam i zaniosłam Ros na kanapę .Na podłodze siedziała Cassie ogladajac bajkę i bawiąc się lalkami Barbie. - Pobawimy się ? - zapytała. -Okey . - powiedziała Rose po czym zamknęła oczy .-Cassie , Rose jest chora , musi sobie pospać. -Powiedziała Zendaya a Cassie przewróciła oczami i wróciła na czesania lalek . 
Była już godzina 16 a Rose trochę się poprawiło. Zaczęła bawić się z Cassie. - Do jutra juz jej całkowicie przejdzie. - powiedział David popijając colę .-Mam nadzieję. - odparłam. -Berek ! - pisneła Cassie dotykając Rose . Moja córka zaczęła biec , po czym gwałtownie się zatrzymała i złapała za głowę . - Rose wszystko w porządku . - szybko do niej podeszłam . -Wszystko się kręci. - mówiła. - Lepiej usiądz . - powiedziała . Rose samodzielnie zaczęła isć , ale po chwili upadła na ziemię. David i Zendaya gwałtownie wstali . - Rose ! - krzyknęłam , ale nie dawała żadnych oznak życia. -Dzwoń po pogotowie ! - powiedziałam do Davida .Wszystko działo się tak szybko . Po chwili usłyszałam karetkę za oknem. -Rose , bądź silna.- głaskałam ją po policzku . - Bedzie dobrze . - jakaś ręką odsunęła mnie od mojego dziecka. Wzięli ją na noszę i zanieśli do karetki , gdzie także wsiadłam. -Co sie stało dokładnie ? - spytała z bardzo poważną miną lekarz. - Dziś rano miała gorączkę , potem trochę jej przeszło a taraz zemdlała . - mówiłam . 
Po krótkim czasie byliśmy juz na miejscu . - Musi tu pani zaczekać. - rozkazał mi lekarz i wjechał do jakiejś sali z Rose. Usiadłam na krześle . Ostatni raz czekałam tak na Alana.Przestań ! Krzyczałam na siebie z myślach . -Proszę niech pani to weźmie. - powiedział znajomy głos. - Betty ? - spytała mnie blondynka . - Cara . - szepnęłam . - Nie sądziłam ,ze się jeszcze spotkamy . - powiedziała dają mi tabletkę . Połknęłam ją szybko popiłam wodą . - Moja córka tu jest . - oznajmiłam . -Masz dzieci ?! - spytała zdziwiona . - Córeczkę . -nie miałam ochoty z nikim rozmawiać . -A co u ciebie ? - spytałam spokojnie z grzeczności . - Dalej jestem z Niallem. - powiedziała smutno . -Przepraszam , chyba muszę juz iść .Mam nadzieję ,że się jeszcze spotkamy . - wymusiła uśmiech i poszła . Siedziałam na krześle , jakieś pół godziny. Zadzwoniłam do Zendaya i powiedziałam ,ze jak będę coś wiedzieć to zadzwonię. -Czy pani jest rodzina Rose Madison ? - spytała  mnie blondynka z uśmiechem. -Tak . - szybko wstałam . - Proszę ze mną . - dopowiedziała i zaczęła iść .Jej uśmiech , powodował ,ze kamień na sercu robił sie coraz lżejszy .
     
Tamdamdadam ! I jest następny rozdział ! Komentujemy .:)